دفتر سرخ
دین دار آن است که در کشاکش بلا دین دار بماند وگرنه در هنگام راحت و فراغت و صلح، چه بسیارند اهل دین.
قالب وبلاگ

 اتل‌ متل‌ یه‌ مادر
نحیف‌ و زار و خسته‌
با صورتی‌ حزین‌
دستای‌ پینه‌ بسته‌

بپرس‌ ازش‌ تا بگه‌
چه‌ جور میشه‌ سوخت‌ و ساخت‌
با بیست‌ هزار تومن‌ پول‌
اجاره‌ خونه‌ پرداخت‌

اجاره‌های‌ سنگین‌
خرج‌ مدرسه‌ ما
خرج‌ معاش‌ خونه‌
خرج‌ دوای‌ مینا

بپرس‌ ازش‌ تا بگه‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
با سیلی‌ جای‌ سرخاب‌
صورتا رو قشنگ‌ کرد

بپرس‌ ازش‌ تا بگه‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
یااینکه‌ بی‌ رنگ‌ مو
موی‌ سیاهو رنگ‌ کرد

وقتی‌ که‌ گفتند بابا
تو جبهه‌ها شهید شد
خودم‌ دیدم‌ یک‌ شبه‌
چند تا موهاش‌ سفید شد

می‌ خوای‌ بدونی‌ چرا
نصف‌ موهاش‌ سفیده‌؟
بپرس‌ که‌ بعد بابا
چی‌ دیده‌، چی‌ کشیده‌

یا میره‌ داروخانه‌
برا دوای‌ مینا
یا که‌ میره‌ سمساری‌
یا که‌ بهشت‌ زهرا(س‌)

یه‌ روز به‌ دنبال‌ وام‌
مامان‌ میره‌ به‌ بنیاد
یه‌ روز به‌ دنبال‌ کار
پیرِ آدم‌ درمیاد

هر وقت‌ به‌ مامان‌ میگم‌:
«
طعم‌ غذات‌ عالیه‌»
مامان‌ با گریه‌ میگه‌:
«
جای‌ بابات‌ خالیه‌»

بعضی‌ روزا که‌ توی‌
خونه‌ غذا نداریم‌
غذای‌ روز قبلو
برا مینا میذاریم‌

مینا با غم‌ میپرسه‌:
«
غذا فقط‌ همینه‌؟»
مامان‌ با گریه‌ میگه‌:
«
بابات‌ کجاس‌ ببینه‌؟»

وقتی‌ که‌ بیست‌ می‌گیرم‌
میاد پیشم‌ میشینه‌
نوازشم‌ می‌کنه‌
نمره‌ها مو می‌بینه‌

میگم‌: «معلمم‌ گفت‌
که‌ نمره هات‌ عالیه‌»
مامان‌ با گریه‌ میگه‌:
«
جای‌ بابات‌ خالیه‌»

یه‌ بار گفتم‌: «مامان‌ جون‌
این‌ آقا بقالیه‌
با طعنه‌ گفت‌ تو خونه‌
جای‌ بابات‌ خالیه‌؟»

تا حرف‌ من‌ تموم‌ شد
با دست‌ تو صورتش‌ زد
با گریه‌ گفت‌: «ای‌ خدا
بی‌شرفی‌ تا این‌ حد؟»

میگم‌ : «مامان‌ راست‌ بگو
اگه‌ بابا دوست‌ داشت‌
چرا ازت‌ جدا شد
پس‌ چرا تنهات‌ گذاشت‌؟»

چشم‌ میدوزه‌ تو چشمام‌
لب‌ میگزه‌ ، می‌خنده‌
بیرون‌ میره‌ از اتاق‌
محکم‌ در و می‌بنده‌

رفتم‌ و از لای‌ در
توی‌ اتاقو و دیدم‌
صدای‌ گریه‌هاشو
از لای‌ در شنیدم‌

داشت‌ با بابام‌ حرف‌ میزد
چشاش‌ به‌ عکس‌ اون‌ بود
انگار که‌ توی‌ گلوش‌
یه‌ تیکه‌ استخون‌ بود

«
مرتضی‌ جون‌ میدونم‌
زنده‌ای‌ و نمردی‌
بعد خدا و مولا
ما رو به‌ کی‌ سپردی‌؟

دست‌ خوش‌ آقا مرتضی‌
خوش‌ به‌ حالت‌ که‌ رفتی‌
ما اینجا مستأجریم‌
تو اونجا جا گرفتی‌؟

خواستگاریم‌ یادته‌؟
چند تا سکه‌ مهرمه‌
مهریه‌ مو کی‌ میدی‌؟
گره‌ توی‌ کار مه‌

مهریه‌مو کی‌ میدی‌
دختر مون‌ مریضه‌
بیاببین‌ که‌ موهاش‌
تند تند داره‌ میریزه‌

مهریه‌مو کی‌ میدی‌؟
اجاره‌ خونه‌ داریم‌
صاحب‌ خونه‌ می‌گفتش‌
دیگه‌ مهلت‌ نداریم‌

امروز که‌ صاحب‌ خونه‌
اومد برا اجاره‌
همسایمون‌ وقتی‌ گفت‌
مهلت‌ بده‌ نداره‌

یهو تو کوچه‌ داد زد:
اینا همش‌ بهونه‌اس‌
دق‌ّ اجاره‌ داره‌
دردش‌ اجاره‌ خونه‌اس‌

به‌ من‌ چه‌ شوهرش‌ رفت‌
یا که‌ زن‌ شهیده‌
خونه‌ اجاره‌ کرده‌
یا خونه‌ مو خریده‌؟

درد دل‌ خسته‌مو
فقط‌ برا تو گفتم‌
چون‌ از تموم‌ مردم‌
«
به‌ من‌ چه‌» می‌شنفتم‌

میگم‌ خونه‌ نداریم‌
خیلی‌ مریضه‌ بچه‌
سایة‌ سرنداریم‌
همه‌ میگن‌ «به‌ من‌ چه‌»

با آه‌ خود به‌ عکس‌
بابا جونم‌ جون‌ میده‌
چادرو وَرمیداره‌
موهاشو نشون‌ میده‌

صورتشو میذاره‌
روصورت‌ شهیدش‌
بابام‌ نگاه‌ می‌کنه‌
به‌ موهای‌ سفیدش‌

اشک‌ مامان‌ می‌ریزه‌
روصورت‌ باباجون‌
بابام‌ گربه‌ میکنه‌
برای‌ غمهای‌ اون‌

بابا با چشماش‌ میگه‌
قشنگ‌ِ مهر بونم‌
همسر خوب‌ و تنهام‌
غصه‌ نخور می‌دونم‌

اتل‌ متل‌ یه‌ مادر
نحیف‌ و زار و خسته‌
با صورتی‌ حزین‌ و
دستای‌ پینه‌ بسته‌

دستای‌ پینه‌دارش‌
عجب‌ حماسه‌ سازه‌
دستایی‌ که‌ شوهرش‌
خیلی‌ به‌ اون‌ مینازه‌

دستایی‌ که‌ پرچم‌ِ
بابا رو ورمیداره‌
توی‌ خزون‌ غیرت‌
دستایی‌ که‌ بهاره‌

دستایی‌ که‌ عینهو
دست‌ بابا می‌مونه‌
نمی‌ذاره‌ سلاح‌ِ
بابام‌ زمین‌ بمونه‌

دستی‌ که‌ بچه‌هاشو
بسیجی‌ بار میاره‌
بذر غیرت‌ و ایمان‌
تو روحشون‌ میکاره‌

درسته‌ که‌ شوهرش‌
تو جبهه‌ها شهید شد
درسته‌ که‌ موی‌ اون‌
بعد بابا سفید شد

اما خون‌ بابا و
موهای‌ مادر من‌
وقتی‌ با هم‌ جمع‌ شدن‌
سیلی‌ زدن‌ به‌ دشمن‌

سرخی‌ صورت‌ اون‌
سرخی‌ خون‌ باباست‌
موی‌ سفید مادر
افتخار بچه‌هاست‌

باید فهمیده‌ باشی‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
با سیلی‌ جای‌ سرخاب‌
صورتا رو قشنگ‌ کرد

باید فهمیده‌باشی‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
یا اینکه‌ بی‌رنگ‌ مو
موی‌ سیاهو رنگ‌ کرد

اتل‌ متل‌ یه‌ مادر
خیلی‌ چیزا میدونه‌
از بی‌مروّتیها
از بازی‌ زمونه‌

ای‌ که‌ در این‌ حوالی‌
غربت‌ مارو دیدی‌
صدای‌ ناله‌های‌
مادرمو شنیدی‌

دست‌ رو گوشات‌ گذاشتی‌
چشماتو خیره‌ کردی‌
زل‌ زدی‌ به‌ مادرم‌
فکر کردی‌ خیلی‌ مردی‌؟

تو که‌ به‌ زخم‌ قلب‌
مامان‌ نمک‌ گذاشتی‌
اگه‌ مامان‌ بمیره‌
مادرمو تو کشتی‌

اگه‌ بابام‌ نبودش‌
هر چی‌ داشتی‌ می‌خوردن‌
مال‌ و منالت‌ که‌ هیچ‌
مادرتم‌ می‌بردن‌

اگه‌ مامان‌ بمیره‌
دق‌ می‌کنم‌، می‌میرم‌
پیش‌ خدا و بابام
من جلوتو می‌گیرم

 

ابوالفضل سپهر

برگرفته از:

 

http://prettysmart.blogspot.com/2006_03_01_archive.html 

http://qafeleh1.mihanblog.com/Post-6.aspx 

[ ٢۳ تیر ۱۳۸٦ ] [ ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

 

اتل متل یه قصه ، یه قصه پر ز غصه

اتل متل یه بچه ، با قلبی که شکسته

اتل متل شبهایی که بمب می خورد تو خونه

دل آدم می لرزید با اینکه داشت بهونه

اتل متل گریه ها ، گریه های شبونه

این بچه ها می ترسن از این صدا تو خونه

اتل متل بچه ها بزرگ می شن ، می شینن

پا می شن و راه می رن ،زندگی رومی بینن

اتل متل زندگی ، همش پر دروغه

بالا می ریم ماسته ، اما پایینش دوغه

اتل متل یه بابا ،که وقت جنگ توجبهه است

موقع صلح و آشتی باز هم میون جبهه است

جبهۀ امروز ما ، جبهۀ درس و کاره

بهونۀ بچه ها همیشه توی کاره

اتل متل جمهوری که دِین داره به بابا

جوونیش رو گذاشته بدون چون و چرا

اتل متل جمهوری که دِین داره به مادر

به اشکهای شبونه ، به بچه ها ، برادر

اتل متل دِین اون دیگه فراموش شده

خون دایی و بابا ، پله ای خاموش شده

پله ای که آدمها ازش میرن اون بالا

رئیس میشن ،می شینن، ما برده ایم ، اون آقا

یکی اگه بپرسه خون دایی کجا رفت؟

اشکهای سرد مادر ، داغ دلم کجا رفت؟

اتل متل می دونم ، این جمهوری مال ماست

مال خون داییه ، مال ا شکهای باباست

اتل متل خدایا ، اشکهای من کجا رفت؟

خون دایی و بابا تو جیبهای کیا رفت؟

اتل متل خدایا ، اسلام تو قشنگه

ما دارن میخندن ، میگن دروغ و رنگه

اتل متل گرفته دل من از زمونه

خدا به اون خدائیت مادر من جونه

کاشکی میشد خدایا تو خواب اونو میدیدم

بهش بگم بابا جون ، تو رفتی با بهونه

بهونه ات خدا بود ، اما تو این زمونه

هرکی ولایت داره بهش میگن دیونه

خدا خودت میدونی دلم چه بی شکیبه

چرا مهدی نمیاد رهبرمون غریبه

داییم مگه نرفته تا خونه آروم بشه؟

تا بچه ها بخندن ، زندگی آسون بشه؟

پس چی شد اون آرامش؟ امنیتم کجا رفت؟

دایی بیا حرف بزن،اشکهای من کجا رفت؟

غصه نخور دایی جون یه روزی اقا میاد

با ذولفقار حیدر امید زهرا میاد

میاد تو این زمونه پاک میشه هرچی غمه

خود اقا میدونه ولایتی چه کمه

اتل متل یادم رفت عیبی نداره اقا

اتل متل های شعر یاد سپهر میندازه

اما دروغ نمیگم این شعر ماله میثمه

دلم می خواد بمیرم تو این سیاهه بازار

تو رو قسم خدا جون رهبرمو نگهدار

بالا رفتیم دوغ بود پائین اومدیم ماست بود

این قصه میثم ام مثل سپهر راست بود

 

 

 

شاعر: میثم

 

 

برگرفته از: http://rbc.najva.ir/index.php?topic=87.0;prev_next=prev  

[ ۱٦ تیر ۱۳۸٦ ] [ ٢:٠٥ ‎ب.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

 

اسم خدای رحمان
    اول قصّه ی ماست
        قصّه ی قصّه گوی
            قصّه های غصّه هاست
                                            اتل متل یه شاعر،
                                                پر از شوره و احساس
                                                    قصّه می گه ز نرگس
                                                         قصّه ای از گل یاس
                                                                                    اتل متل یه شاعر
                                                                                        مهربون و با صفا
                                                                                           همیشه می نویسه
                                                                                              اون برای بچه ها
اتل متل یه شاعر
    که درد جبهه داره
         اتل متل می خونه
             قصّه داره دوباره
                                         اتل متل یه شاعر
                                            ضد ثموده و عاد
                                               راوی یک حماسه
                                                    مثل حضرت سجاد
                                                                             همون که شام و کوفه
                                                                                 شور و غوغا به پا کرد
                                                                                     با خطبه هاش اون جاها
                                                                                            عالمو کربلا کرد
شاعر قصه ی ما
    اون شاعر_ شهیدا
        پرستو شده حالا
             جماعت بچه ها
                                        چن ماه پیش می گفتن
                                             بستری و بیماره
                                                   مدتیه شاعرِ 
                                                       ما کلیه نداره 
                                                                              شاعر قصه ی ما
                                                                                   ابوالفضل سپهره
                                                                                         همونی که بانی
                                                                                             اتل متل تو شعره
اتل متل یه بابا...
    اتل متل راحله...
        اتل متل یه مادر...
            اتل متل یه جعبه...
                                       یه موقعی با شعراش
                                           شور و غوغا به پا کرد
                                               یاد هزار تا مجروح
                                                   یادی ز لاله ها کرد
                                                                              یاد اونا که رفتن
                                                                                   تو ذهن بچه ها کرد
                                                                                       ناله ز بی مهریِ
                                                                                          مردم و با اون ها کرد
شور تو دل ها انداخت
    با لحن بچه گونه
        به یاد ما ها انداخت
            بی مهری زمونه
                                    هزارتا شیمیایی
                                        هزار مجروح اعصاب
                                             هزار شهید گمنام
                                                  هزار تا آدم خواب
                                                                              هزار هزاران‌ پدر
                                                                                 هزار هزار تا مادر 
                                                                                     هزار تا دیده به راه
                                                                                         هزار هزار تا همسر
هزار هزار پرستو
     هزار هزار شقایق
         هزار هزار پرنده
              هزار هزار تا عاشق
                                         هزار هزار ناسپاس
                                             هزار هزار باصفا
                                                   هزار تا زخم زبون
                                                        هزار تا مهر و وفا
                                                                               شاعر قصه ی ما
                                                                                   با اون قلب شکسته 
                                                                                      قلبی که مشکل داره
                                                                                         تو آی سی یو نشسته
چند ماه پیش شنیدم
     شاعر ما _بیماره
         به کمک و دعای
              ما ها نیاز داره
                                    تا این که بیرون بیاد
                                        شعر بخونه دوباره
                                             بازم برای ما ها
                                                 اتل متل بیاره
                                                                           اتل متل یه شاعر
                                                                               می گف شفا می گیرم
                                                                                     من از حضرت زهرا(س) 
                                                                                          یه روز دوا می گیرم
اتل متل یه شاعر
    که دیگه بین ما نیست
         توی درس محبت
             نمره ی اون شده بیست
                                         آقا می گفت_ که کم نیست
                                            این از کار شهیدا
                                               کسی زنده بداره
                                                  نام و یادی از اون ها
                                                                              اتل متل یه شاعر
                                                                                  که سکته کرد و جون داد   
                                                                                      با حرفی که آقا گفت

                                                                                  می خوام بگم که خون داد

اتل متل یه شاعر
    اون که شفا گرفته
        از سه نفر یه باره
             همون شفا گرفته
                                       اتل متل یه شاعر
                                          با ذکر نرگس و یاس
                                            رسید به وصل حسین(ع)
                                                رسید به وصل عباس(ع)
                                                                                ولادت حسین(ع) بود
                                                                                   بسته شد اون چشم پاک
                                                                                      ولادت سقا بود
                                                                                          دفن شدش زیر خاک
گر چه سپهر ماها 
    دیگه شعر نمی خونه
         می خوام بگم که راهش
              بازم زنده می مونه
                                          اتل متل یه دنیا پر 
                                             از زشتی و فحشا
                                                یه سیدی از خمین
                                                   کرد اون و شهر گل ها
                                                                                   اتل متل جوونا
                                                                                      که مثل پروانه ها
                                                                                         دور شمع وجودش
                                                                                             پر می زدن اون روزا

 برگرفته از: http://yosefzahra.persianblog.ir  

[ ۱٤ تیر ۱۳۸٦ ] [ ٦:٢٩ ‎ب.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

 خدایا به آسمان بلندت سوگند، به عشق سوگند، به شهادت سوگند،

به علی سوگند،

به حسین سوگند، به روح سوگند، به بی نهایت سوگند، به نور سوگند،

به دریای وسیع سوگند، به امواج روح افزا سوگند،

به کوههای سر به فلک کشیده سوگند،

به شیپور جنگ سوگند، به سوز دل عاشقان سوگند،

به فداییان از جان گذشته سوگند،

به درد دل زجرکشیده گان سوگند، به اشک یتیمان سوگند،

به آه جانسوز بیوه زنان سوگند، به تنهایی مردان بلند سوگند که من عاشق زیبائیم.

چه زیباست همدردعلی شدن، زجر کشیدن،

از طرف پست ترین جنایتکاران تهمت شنیدن،

از طرف کینه توزان بی انصاف نفرین شنیدن،

چه زیباست در کنار نخلستان های بلند در نیمه های شب،

سینه داغدار را گشودن و خروشیدن و با ستارگان زیبای آسمان سخن گفتن،

چه زیباست که دراین موهبت بزرگ الهی که نامش غم و درد است،

"شیعه تمام عیارعلی شدن"

 شهید آوینیبرگرفته از : http://shalamche.blogsky.com/?PostID=78

 

[ ۱۳ تیر ۱۳۸٦ ] [ ۱:٤۳ ‎ب.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

قربون لطف و صفاتون شهدا

 

دل ما تنگه براتون شهدا

 

قربون عهد وفاتون شهدا

 

سر و جون ما فداتون شهدا

 

چقدر شلمچتون صفا داره

 

بوی عطر خاک کربلا داره

 

هر دلی که عشق کربلا داره

 

 

آرزوی دیدن شما داره

 

ای شلمچه ای بهشت شهدا

 

ا ی زمین لاله گون و با صفا

 

خاک تو بوی خوش وفا می ده

 

بوی مظلومی لاله ها می ده

 ای بهشت لاله های فاطمه(س) 

سرنوشت لاله های فاطمه(س)

 

عشقتون سرشته بند با گل ما

 

نمی ره یاد شما از دل ما

 

عاشقان با وفا جاتون خالی

 

شهدا آی شهدا جاتون خالی

 

 

 

 برگرفته از: http://shalamche.blogsky.com/?PostID=83 

 

[ ۱۳ تیر ۱۳۸٦ ] [ ۱٠:٢۱ ‎ق.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

بچه ها تحویل سال

یادش بخیر شملچه

چیده بودیم تو سفره

سربند ویک سر نیزه

بچه ها خیلی گشتن

تو جبهه سیب نداشتیم

بجای سیب تو سفره

کمپوتشو گذاشتیم

تو اون سفره گذاشتیم

یه کاسه سکه و سنگ

سمبه بجای سنجد

یه سفره رنگارگ

اما یه سیب کم اومد

همه تو فکری رفتیم

مصمم و با خنده

همه یک صدا گفتیم

بجای هفتمین سین

تو سفره سر میزاریم
 
سر کمه؛هرچی داریم

پای رهبر میزاریم 

 

 

 

 

 

 

شاعر:گمنام

برگرفته از وبلاگ:  http://shohada.coo.ir/

[ ۱٢ تیر ۱۳۸٦ ] [ ۸:٠٥ ‎ق.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

باید یه فکری به حال این در بکنی .خسته شدیم از اینهمه خم و راست شدن.
- الهی قربون خانوم کوچولوم بشم.اونی که خم و راست میشه منم .شما که با اون کفش تق تقی هاتم
دو وجب و نصفی می مونه تا سرت به در بخوره.تازه هیچوقتم درستش نمی کنم تا یادم باشه وقتی
میام خونه نا خودآگاه جلوی خانومم تعظیم کنم.حالا اجازه میدی برم یا بازم به هر بهونه ای می خوای
منو بیشتر نگه داری؟
- آخ بمیرم سرت چیزیش شد؟
-بابایی پس چرا سر من نمی خوره؟
- قربون پسر نازم بشم.باید صبر کنی تا قد بابا بشی.
- علی یعنی تا اون موقع می خوای خونه رو نگه داری؟
- بذار برگردم یه فکری به حالش می کنم.
میرم کنار پنجره ی رو به حیاط .دلم آروم و قرار نداره .امروز روز برگشتنته.باید فکرمو جمع کنم تا چیزی
رو از قلم نندازم.
گلهای باغچه رو که آب دادم .حیاط خونه رو هم که آب و جارو کردم.ولی باز کثیف شده.من نمی دونم چرا
بچه هاشونو نگه نمی دارن تا این همه شیطونی نکنند.مگه نمی دونند من امروز چه مهمون عزیزی
دارم.ولی نمی تونم چیزی بگم. خوب اینا هم مهمونند.
چند روزیه از خونه و زندگیشون زدنند و اومدنند برای استقبال تو.هر چند کاش می دونستم تو این همه
سال کجا بودنند.
نمی دونم چرا همه عجله دارند؟
اینهمه سرو صدا واسه چیه؟
وای خدای من؟ چه بوی آشنایی؟ بالاخره اومدی.
می خوام بیام جلو ولی پاهام قدرت حرکت ندارند.
عزیزم خوش اومدی. میدونی چند وقته ندیدمت؟
علی جان باورت میشه پسرمون اینقدر بزرگ شده باشه؟
آخ الهی مادر برات بمیره سرش خورد به در.دیدی علی بالاخره شد اندازه ی خودت.
ولی تو..... چه راحت از در گذشتی.
می خوام دست بیندازم و تو رو در آغوش بگیرم.ولی تنها دستم به گوشه ی پرچمی که به دورت پیچیدند
میرسه.

 

برگرفته از: http://forum.p30world.com/archive/index.php/t-27458-p-2.html: 

 

 

[ ۱۱ تیر ۱۳۸٦ ] [ ۱:۱٧ ‎ب.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

مراد عشق کشف راز می کرد

که مجنون چون به لیلی ناز می کرد

به خاک پای لیلا غبطه می خورد

 بدین سان تا افق پرواز می کرد

 به گردن طوف تیغ عشق می داد

 به مرگش زندگی آغاز می کرد

 دو لب می بست و از چشمان معشوق

 به چشمش بوسه ها احراز می کرد

 به بزم عشق کامش را چو می بست

 به عود عشق سوزش ساز می کرد

 درد دل را به روی غیر می بست

 در باغ شهادت باز می کرد

زنده یاد ابوالفضل سپهر

برگرفته از وبلاگ:  http://www.persianblog.ir/posts/?weblog=baranevazheha.persianblog.ir&postid=6380964  

[ ۱٠ تیر ۱۳۸٦ ] [ ٢:۳۱ ‎ب.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

 

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی ..................... با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید
گفتمش چون می کشی تصویر مردان خدا .................. تک درختی در بیابان یکه و تنها کشید
گفتمش نامردمان این زمان را نقش کن ............... عکس یک خنجرزپشت سر پی مولا کشید
گفتمش راهی بکش کان ره رساند مقصدم ......... راه عشق و عاشقی و مستی ونجوا کشید
گفتمش تصویری از لیلی ومجنون رابکش ..........عکس حیدر(ع) در کنار حضرت زهرا(س)کشید
گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن ........................ در بیابان بلا، تصویر یک سقا کشید
گفتمش از غربت ومظلومی ومحنت بکش ................... فکر کرد و چهار قبر خاکی از طه کشید
گفتمش سختی ودرد وآه گشته حاصلم ............. گریه کردآهی کشید وزینب کبری(س) کشید
گفتمش درد دلم را با که گویم ای رفیق .....عکس مهدی(عج) راکشید و به چه بس زیبا کشید
گفتمش ترسیم کن تصویری از روی حسین(ع) .......... گفت این یک را بباید خالق یکتا کشید 

 شاعر : گمنام

 برگرفته از وبلاگ: http://docheshm.blogfa.com/post-209.aspx

 

[ ٩ تیر ۱۳۸٦ ] [ ۸:٢٩ ‎ق.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

اتل متل یه بابا که

 اسم اون احمده
                             نمره ی جانبازیش 

                             هفتادو پنج درصده

                                                         

                                                          اون که دلاوری هاش

                                                          تو جبهه غوغا کرده
                                                                                             حالا بیاین ببینین

                                                                                             کلکسیون درده

اون که تو میدون مین

 هزار تا معبر زده
                             حالا توی رختخواب

                             افتاده حالش بده

                                                          بابام یادگاری از

                                                          خون و جنگ و آتیشه
                                                                                             با یاد اون زمونا 

                                                                                             ذره ذره آب میشه

آهای آهای گوش کنید

 درددل بابا رو
                             می خواد بگه چه جوری

                             کشتند بچه هارو

                                                         هیچ میدونی یعنی چی

                                                         زخمی هارو بیاری
                                                                                            یکی یکیو با زور 

                                                                                            تو آمبولانس بذاری

درست جلوی چشمات

 همینطوری که میره
                             با شلیک مستقیم

                             ماشین الو میگیره

                                                         همین جوری که می گفت                                                         چشماشو به دیوار دوخت
                                                                                            
انگار با این خاطره

                                                                                             بابام الو گرفت سوخت

گفتن این خاطره

بد جوری می سوزوندش
                             با بغض و ناله می گفت

                             کاشکی که پر نبودش

                                                           آی قصه قصه قصه

                                                           نون و پنیر و پسّه
                                                                                           هیچ تا حالا شنیدی

                                                                                           تانکها بشن قناصه

می دونی بعضی وقتها

 تانکها قناصه بودن
                             تا سری رو میدیدن

                             اون سرو میپروندن

                                                         سه راه شهادت کجاست؟

                                                         میدونی دوشکا چیه؟
                                                                                          می دونی تانک یعنی چه؟

                                                                                          یا آر.پی.جی زن کیه؟

آر.پی.جی زن بلند شد

«وَمارًّمًَیتَ»رو خوند
                           تانک اونو، زودتر زدش

                           یه جفت پوتین ازش موند

                                                          یه بچه ی بسیجی

                                                          اون ور میدون مین
                                                                                         زیر شنی های تانک

                                                                                         له شده بود رو زمین

خودم تو دیدبانی

با دوربین قرارگاه
                          رفیقمو می دیدم 

                          تو گودی قتلگاه

                                                     آر.پی.جی تو سرش خورد

                                                     سرش که از تن پرید
                                                                                          خودم دیدم چند قدم 

                                                                                          بدون سر می دوید

هیچ میدونی یه گردان

که اسمش الحدیده
                            هنوزم که هنوزه

                            گم شده ناپدیده

                                                     اتل متل توتوله

                                                     چشم تو چشم گلوله
                                                                                           اگر پاهات نلرزید

                                                                                           نترسیدی ، قبوله

دیدم که یک بسیجی

 نلرزید اصلاً پاهاش
                             جلو گلوله وایساد

                             زل زده بود تو چشاش
   
                                                        گلوله هم اومدو 

                                                        از دو چشم مردونه
                                                                                         گذشت و یک بوسه زد

                                                                                         بوسه ای عاشقونه

عاشقی یعنی اینکه

 چشمایی که تادیروز
                           هزار تا مشتری داشت

                           چندش میاره امروز

                                                           اما غمی نداره

                                                           چون عاشق خداشه
                                                                                           به جای مردم خدا

                                                                                           مشتری چشاشه

یه شب کنار سنگر

 زیر سقف آسمون
                           میای پیش رفیقت 

                           تو اون گلوله بارون

                                                         با این که زخمی شده

                                                         برات خالی میبنده
                                                                                          میگه که من چیزیم نیست

                                                                                          درد میکشه می خنده

چفیه رو ورمیداری

 زخم اونو میندی

                         با چشمای پر از اشک

                         تو هم به اون میخندی

                                                         انگاری که میدونی

                                                         دیگه داره میپره
                                                                                         دلت میگه که گلچین

                                                                                         داره اونو میبره

زل میزنی تو چشماش 

 با سوزو آه و با شرم

                          بهش میگی داداش جون

                          فدات بشم دمت گرم

                                                        میزنی زیر گریه

                                                        اونم تو آغوشته
                                                                                      تو حلقه ی دستاته 

                                                                                      سرش روی دوشته
چون اجل معلق

یه دفعه یک خمپاره

                           هزارتا بذر ترکش

                            توی تنش میکاره

                                                       یهو جلو چشماتو

                                                       شره ی خون میگیره
                                                                                        برادر صیغه ایت

                                                                                        تو بغلت میمیره

هیچ میدونی چه جوری

یواش یواش و کم کم

                           راوی یک خبر شی

                           یک خبر پر از غم؟

                                                        به همسر رفیقت

                                                        که صاحب پسر شد
                                                                                      بری بگی که بچه

                                                                                      یتیم و بی پدر شد

 

 

اول میگی نترسین

پاهاش گلوله خورده
                           چند روز بستریه

                           زخمی شده نمرده

                                                        زل میزنه تو چشمات

                                                        قلبتو میسوزونه
                                                                                      یتیمی بچشو

                                                                                      از تو چشات میخونه

درست سال شصت و دو

لحظه ی تحویل سال
                            رفته بودیم تو سنگر

                            رفته بودیم عشق و حال

                                                           تو اون شلوغ پلوغی

                                                           همه چشمارو بستیم
                                                                                         دستا توی دست هم

                                                                                         دور سفره نشتیم
مقلب القلوب رو

با همدیگه که خوندیم
                              زورکی نقل و نبات

                              تو کام هم چپوندیم

                                                           همدیگرو بوسیدیم

                                                           قربون هم می رفتیم
                                                                                           بعدش برا همدیگه

                                                                                           جشن پتو گرفتیم

علی بود و عقیلی

من بودم و مرتضی
                           سید بود و ابوالفضل

                           امیرحسین و رضا

                                                          حالا از اون بچه ها

                                                          فقط مرتضی مونده
                                                                                         همون که گاز خردل

                                                                                         صورتشو سوزونده

آهای آهای بچه ها

مگه قرار نذاشتیم
                            همیشه باهم باشیم

                            نداشتیما ،نداشتیم

                                                          بیاین واسه مرتضی

                                                          که شیمیایی شده
                                                                                         جشن پتو بگیریم

                                                                                         خیلی هوایی شده
میسوزه و میخنده

خیلی خیلی آرومه
                           به من میگه داداش جون

                           کار منم تمومه

                                                            مرتضی منم ببر

                                                            یا نرو پیشم بمون

                                                                                        می زنه تو صورتش 

                                                                                        داد می زنم مامان جون!

مامان میادو دست

باباجونو میگیره

                          بابام با این خاطرات

                          روزی یه بار میمیره

                                                        فقط خاطره نیست که

                                                        قلب اونو سوزونده
                                                                                        مصلحت بعضی ها

                                                                                        پشت اونو شیکونده

برا بعضی آدما

بنده های آب و نون
                          قبول کنین به خدا

                          بابام شده نردبون

                                                      همون های که راه

                                                      دزدی رو خوب میدونن
                                                                                       ما خون دادیم و اونها

                                                                                       عین زالو میمونن

دشمنهای انقلاب

ترسوهای بی پدر
                          آهای غنیمت خورا

                          هُشَّ بابا یواش تر

                                                     ای که به این انقلاب

                                                     چسبیدی عین کنه
                                                                                     خط و نشون میکشی

                                                                                      النگوهات نشکنه

فکر نکنی علی رو

                           ما ها تنها میذاریم

                                                        ما اهل کوفه نیستیم

                                                                                         دخلتونو میاریم

 

ابوالفضل سپهر

 

برگرفته از وبلاگ:  http://pedarkhande.multiply.com/music/item/38

                                                       

[ ٥ تیر ۱۳۸٦ ] [ ٩:٠٤ ‎ق.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]

----------------جمجک برگ خزون--------------
مادرم زینب خاتون
قامتش عین کمون
از کمون خمیده تر
روز به روز تکیده تر
غصه داره غصه دار
بی قرار بی قرار
میگه مرتضی میاد
میگه مرتضی میاد
 


-------------جمجمک برگ خزون --------------
بی بی جون و آقا جون
جفتشون وقت اذون
دستو بالا می برن
از بابا بی خبرن 

هی میگن خدا خدا
پس چی شد بچه ما
کی خبر ازش میاد؟
کی خبر ازش میاد؟

 

 

 ------------ جمجمک برگ خزون --------------
بابا جونش بابا جون
سر و صورت پر
ز خون
توی کربلای پنج
خاک شده عین یه گنج
گوله خورده توی سرش
توی خاک سنگرش
گم شده دیگه نمیاد

پسرش بابا می خواد

پسرش بابا می خواد 


------------
جمجمک برگ خزون --------------
یه پلاک یه استخون
از تو خاک اومد برون
دو کیلو کل بدن
به مامان نشون دادن
مامانم جیغ زدش
بابا رو بغل زدش
هی زدش ناله و داد
راضی ام هر چه بخواد
راضی ام هر چه بخواد
 


-----------
جمجمک برگ خزون----------------
آدما پیر و جوون
دلشون یه اسمون
تو سر و سینه زدن
دست به دست هم دادن
تا مشایعت کنن
همه بیعت بکنن
یا علی قلب تو شاد
ما مرید تو مراد
ما مرید و تو مراد 

 

 

 
****شاعر: ابوالفضل سپهر****

[ ٢ تیر ۱۳۸٦ ] [ ٩:٠٧ ‎ق.ظ ] [ ریحانه (لاله سرخ) ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

نويسندگان
پيوندهای روزانه

صفحات اختصاصی
امکانات وب
Unlimited Free Image and File Hosting at MediaFire
ایران رمان